10 کالا

Bulk deal
Quantity Discount
5 - 9 10%
10 - 14 15%
15 + 20%

تخفیف در تعداد

گورامی

گورامی: ماهی گورامی یک خانواده ماهی متوسط تا بزرگ، از بستگان ماهی بتا را تشکیل می دهد. نام علمی آنها Trichogaster trichopterus است. آنها معمولا ماهی های آکواریومی هستند و در اسارت پرورش می یابند.

ماهی گورامی زرد مولد

ماهی های گورامی ماهی های پرسیفرم متعلق به خانواده Osphronemidae هستند، اگرچه اصطلاح Polyacanthidae نیز برای اشاره به آنها استفاده می شود. آنها بومی آسیا، از پاکستان و هند تا مجمع الجزایر مالایی و از شمال شرقی به سمت کره هستند.

خصوصیات عمومی ماهی گورامی

این ماهی‌های آب شیرین نسبتاً مقاوم هستند و برای اکثر آکواریوم‌های متوسط مناسب هستند. حدود 90 گونه گورامی شناخته شده وجود دارد که بیشتر آنها در آکواریوم ها پرورش داده می شوند. آنها بدنی مربعی، نازک و فشرده و همچنین دو باله لگنی بلند مانند نخ دارند.

ماهی گورامی مانند ماهی بتا از طریق اندام خاصی به نام لابیرنت نفس می کشد. این ویژگی عجیب باعث می شود که آنها بخش زیادی از زمان خود را در نزدیکی بالای آب چه در زیستگاه طبیعی خود و چه در آکواریوم برای تنفس هوا بگذرانند. ماهی های گورامی دارای تنوع بسیار زیادی مانند آبی، عسلی، طلایی هستند که در ادامه با آن ها آشنا خواهیم شد.

گورامی دارف قرمز

بسیاری از ماهیان گورامی دارای پرتوهای درازی شبیه پلک هستند که در جلوی هر یک از باله های لگنی آنها قرار دارد. این گونه مراقبت از والدین را انجام می دهد زیرا برخی از ماهی ها به صورت خوراکی در جوجه کشی می شوند، زیرا نرها با نگهداری طولانی مدت آنها در داخل دهان از فرزندان خود مراقبت می کنند.

اندام لابیرنت

دیدن یک ماهی لابیرنت به بالای مخزن و بلعیدن هوا از سطح آب بسیار معمول است. هوا با فشار وارد اندام لابیرنتی می شود تا اکسیژن جذب شود.

در داخل هزارتو، حفره‌ها محفظه‌های لابیرنتی کوچکی از صفحات نازک استخوانی به نام لاملا هستند. لایه ها با غشای بسیار نازکی پوشیده شده اند، به طوری که اکسیژن می تواند از آن عبور کند. خون داخل غشاها اکسیژن را جذب می کند و آن را به سراسر بدن منتقل می کند.

اگر ماهی دخمه پرپیچ و خم با آب کم یا حتی بدون آب مواجه شود، می تواند برای مدت طولانی زنده بماند، تا زمانی که مرطوب بماند. با عجله، برخی از ماهی‌های هزارتویی می‌توانند در سراسر خشکی به سمت آب دیگری بخزند. ماهی دخمه پرپیچ و خم، سوف کوهنوردی، حتی می تواند از درختان بالا برود.

یکی از ویژگی های جالب این اندام این است که ماهی ها با اندام لابیرنتی کاملاً کاربردی متولد نمی شوند. در عوض، با بالغ شدن ماهی، اندام لابیرنت به تدریج رشد می کند.

پرل گورامی 7 تا 8 cm

گونه اصلی ماهی گورامی

بیایید با گونه های اصلی این خانواده آشنا شویم.

گورامی آبی “گورامی سه نقطه” (خانواده Osphronemidae)
مرفولوژی

گورامی آبی درشت

ماهی گورامی آبی دارای بدنی فشرده در کناره ها و شکل گرد است. آنها دارای یک جفت اندام حسی لامسه برای جهت یابی خود در آب های کدر و دارای جوانه های چشایی و بویایی هستند.

رنگ بدن آنها متفاوت است زیرا می تواند آبی، یاسی، سبز مایل به آبی با یک نقطه سیاه در وسط بدن، دیگری در باله دمی باشد که در ارتباط با چشمان آنها نام مستعار “سه نقطه” را به آنها می دهد. واریته های کشت شده فاقد چنین نکاتی هستند و آن ها گورامی مرمری (آبی روشن با رنگ های تیره تر) و The Golden One هستند.

گورامی‌های آبی مانند همه اوسفرومنیدها دارای اندام لابیرنتی هستند که برای تنفس هوا کار می‌کند و به آنها اجازه می‌دهد در آب‌های گل آلود و کم اکسیژن زندگی کنند. آنها عملا تنها ماهی هستند که می توانند یک آکواریوم از هیدرا را آزاد کنند.

اندازه:
آنها در اندازه متوسط 10 تا 15 سانتی متر یافت می شوند.

درجه حرارت:
از 22 درجه سانتیگراد تا 30 درجه سانتیگراد

رفتار اجتماعی:
رضایت بخش تا 8 سانتی متر، بیش از این اندازه مشکوک است.

تفاوت های جنسی:
باله های فرد در نر توسعه یافته تر، بلندتر، تیزتر و نوک تیزتر است. ماده ها معمولا کوچکتر با باله های گردتر و کوتاه تر هستند. تشخیص این تفاوت ها تا حدود 5 ماهگی بسیار دشوار است.

گورامی نقره ای

این گونه در اسارت برای تجارت آکواریوم توسعه یافت و برای اولین بار در سال 1970 ظاهر شد. این ماهی سه نقطه مانند گونه آبی است و بدنی کشیده تر از سایر ماهیان گورامی دارد. رنگ بدن آنها سفید با سایه های مشخصی از زرد یا نقره ای است، با خراش عمیق در پشت بدن آن که تا باله ها امتداد دارد.

طول ماهی نقره‌ای گورامی می‌تواند به 15 سانتی‌متر برسد، اگرچه طول کل نمونه آکواریوم استاندارد حدود 13 سانتی‌متر است. طول عمر آنها بین 4 تا 6 سال است

از آنجایی که این واریته توسط انسان ایجاد می شود، همخونی یک عمل رایج در این گونه است، بنابراین در انتخاب والدین باید دقت ویژه ای داشت.

گورامی عسلی

این گونه ای است که در شمال هند و بنگلادش و گاهی در نپال یافت می شود. این یک ماهی ایده آل برای دوستداران آکواریوم بی تجربه است که برای اولین بار شروع به کار می کنند.

هونی گورامی اولین بار توسط همیلتون و بوکانان در سال 1822 توصیف شد که نرها و ماده ها را با دو گونه مختلف اشتباه گرفت. نرها به نام Trichopodus chuna و ماده ها به نام Trichopodus sota شناخته می شدند. اکنون همه آنها با نام Trichogaster شناخته می شوند.

Trichogaster از یونانی باستان “thriks” به معنای “مو” و “gaster” به معنای “معده” گرفته شده است که باله های شکمی بلند و باریک آنها را توصیف می کند. ماهی های موجود برای تجارت آکواریوم همگی به صورت تجاری تولید می شوند. در سال‌های اخیر یک سری گونه‌های زینتی به‌طور انتخابی برای بهبود رنگ بین گورامی کوتوله (Colisa lalia) و گورامی عسلی پرورش داده شده‌اند. این دو گونه اغلب با هم اشتباه گرفته می شوند زیرا شبیه هم هستند.

گورامی دارف عسلی

آنها اغلب با گورامی کوتوله اشتباه گرفته می شوند زیرا دارای ویژگی های مشترک در شکل و اندازه هستند. با خرید و انتخاب این ماهی ها، دانستن نام علمی لاتین آنها (که در بالا ذکر شد) می تواند به تمایز بین گونه های مختلف کمک کند.

بدن هانی گورامی باریک تر با باله های پشتی و مقعدی کوچکتر است. باله های شکمی باریک و نخی هستند. مانند بیشتر ماهی ها، نر و ماده نیز رنگ های متفاوتی دارند.

در ابتدا، همه رنگی از خاکستری نقره‌ای تا زرد روشن با نوار افقی قهوه‌ای روشن در وسط بدن نشان می‌دهند که از پشت چشم تا ساقه دمی امتداد دارد.

در حالی که ماده‌ها این رنگ را تا آخر عمر حفظ می‌کنند، نرها رنگ زرد عسلی روشن یا قرمز مایل به نارنجی پیدا می‌کنند. قسمت شکمی ماهی (صورت، گلو و شکم) آبی تیره / سیاه می شود، در حالی که بدن اصلی عسل نارنجی رنگ تری را نشان می دهد.

Honey Gourami کوچکترین ماهی از جنس Trichogaster است، زیرا نرها به ندرت به بیش از 1.5 اینچ و ماده ها 2 اینچ می رسند.

کوتوله گورامی (Trichogaster lalius)

این گونه در شمال غربی هند، در گنگ، یامونا و برهماپوترا زندگی می کند. کوتوله گورامی را می توان در آب های شیرین پوشش گیاهی غلیظ یافت.

در دشت های رودخانه ای شمال هند، آنها یکی از رایج ترین ماهی ها هستند و در بسیاری از بازارها به صورت خشک یا پودر ماهی فروخته می شوند. نام علمی این ماهی Colisa lalia است که معمولاً کوتوله کولیزا نامیده می شود. ماهیان کوتوله گورامی از خانواده Osphromenidae و راسته Perciform هستند. آنها ماهی های آرامی با طول عمر حدود 4 سال هستند.

مرفولوژی

ماهی کوتوله دارای بدنی فشرده در کناره ها و همچنین یک جفت هالتر لمسی در پایه شکم است.

آنها دوشکلی جنسی را نشان می دهند زیرا نرها کمی بزرگتر از ماده ها هستند. باله‌های پشتی و مقعدی در نرها توسعه‌یافته‌تر هستند و بدن آن‌ها به رنگ نارنجی روشن – قرمز با نوارهای آبی فیروزه‌ای عمودی است که تا باله‌ها امتداد می‌یابد. ماده‌های گورامی کوتوله مات‌تر، آبی خاکستری نقره‌ای هستند. چندین ماهی رنگی ترکیبی نیز وجود دارد.

دهان این ماهی ها به سمت بالا و لب پایین برجسته است. آنها یک اندام فوق شاخه ای به نام لابیرنت دارند که از طریق آن می توانند اکسیژن را مستقیماً از جو به دام بیندازند.

از نظر اندازه، اندازه آنها تا 5 سانتی متر و در زیستگاه طبیعی آنها به 7 سانتی متر می رسد.

رنگ آمیزی

بسیار متنوع است رایج ترین آنها با نوارهای آبی برقی در پس زمینه قرمز که کل بدن را می پوشاند مشخص می شود. باله ها قرمز با لکه های آبی هستند. ماده ها معمولاً رنگ نقره ای دارند.

مروارید گورامی «Trichogaster leerii»

به دلیل نقوشی که در سرتاسر بدنشان وجود دارد، به گورامی های الماسی یا موزاییکی نیز معروف هستند، اما این نام ها کمتر رایج است. Pearl Gouramis بومی تایلند، مالزی و اندونزی است. آنها در آبهای استوایی کم عمق با پوشش گیاهی فراوان و آب اسیدی زندگی می کنند.

امروزه آنها را می توان در سرتاسر جهان یافت زیرا در اسارت برای صنعت ماهیگیری پرورش داده می شوند. این ماهی ها گاهی اوقات می توانند سختگیر باشند، بنابراین آنها را فقط به کسانی توصیه می کنند که کمی تجربه دارند. با کمی دانش نگهداری آنها بسیار آسان است و همین امر آنها را برای آکواریوم های خانگی محبوب می کند، به خصوص زمانی که با الگوهای پیچیده آنها ترکیب شود که آنها را به یکی از چشمگیرترین ماهی های استوایی در جهان تبدیل می کند.

رفتار مشخصه Pearly Guramis

گورامی های مرواریدی دارای ویژگی های رفتاری بسیاری با سایر گونه های گورامی هستند. بیشتر وقت آنها صرف شنا در سطوح میانی تا بالای تانک می شود.

ظاهر

ظاهر آنها دلیل اصلی این است که گورامی های مرواریدی گونه ای مورد توجه هستند. انکار زیبایی آنها دشوار است. بدن آن‌ها با لکه‌های سفید مانند مروارید پوشیده شده است که نام آن‌ها را به آن‌ها می‌دهد و همچنین یک نوار سیاه نازک در کنار آن قرار دارد.

لکه ها باعث می شوند که به راحتی از سایر گونه های گورامی قابل تشخیص باشند، اما باله ها، اندازه و رنگ های آنها نیز متفاوت است.

آنها دارای باله های نازک، بزرگ و پهن هستند که ظاهری ظریف و ظریف به آنها می دهد. از آنجایی که باله های آنها بسیار بزرگ است، هدف اصلی برای ماهی های باله گزنده هستند، بنابراین آنها را جدا نگه دارید.

هنگام شنا می توانید یک جفت باله لگنی اصلاح شده را ببینید که در زیر آنها آویزان شده اند. طول این باله های نازک تقریباً به اندازه بدن است. از نظر اندازه، گورامی مرواریدی می تواند تا 4-5 اینچ رشد کند.

تشخیص زن و مرد آسان است. نرها با بلوغ سینه قرمزی پیدا می کنند که با جفت گیری روشن تر می شود و آنها را به یکی از رنگارنگ ترین ماهی های اطراف تبدیل می کند. باله پشتی آنها نیز بلندتر است.

مهتاب گورامی (Trichopodus microlepis).

Trichogaster microlepis (همچنین به عنوان Moonbream Gourami شناخته می شود) در ویتنام، تایلند، بورنئو، سوماترا، لائوس، و مالزی، در رودخانه هایی مانند مکونگ زندگی می کند.

دارای رنگ سفید مایل به نقره ای با رنگ سبز مایل به زرد و یا سبز مایل به آبی است. این گونه خجالتی، صلح طلب، آرام و سرزمینی است.

زیستگاه طبیعی
مرداب ها، مزارع برنج و حوضچه های آب ایستاده با جریان کم.

شکل – مورفولوژی
گورامی مهتابی دارای بدنی باریک و کشیده است که کمی فشرده شده است، با دو میله لمسی که به عنوان اندام های حسی برای جهت گیری خود در آب های کدر استفاده می شود. «شیب» سر مقعر است، برخلاف سایر گورامی ها، عنبیه چشم با رنگ زرد احاطه شده است.

گورامی مهتاب مانند همه ماهی‌های خانواده دارای اندام لابیرنتی است که به آن اجازه می‌دهد مستقیماً از هوا نفس بکشد، بنابراین معمولاً دیدن او به سطح بالا می‌رود و نفس می‌کشد.

عادات تغذیه
همه چیزخوار. در طبیعت آنها اساسا از لارو حشرات، به ویژه پشه ها، زئوپلانکتون ها و حشرات آبزی تغذیه می کنند. در اسارت هر نوع غذای تجاری، پولک، گرانول، منجمد خشک شده و به خصوص زنده را می پذیرند.

رنگ آمیزی
همانطور که از نامش پیداست به رنگ سفید نقره ای با رنگ های آبی کمانی، سبز و زرد بسته به زاویه نور و روشنایی آن است. باله ها کاملا شفاف هستند.

رفتار – اخلاق
Trichogaster microlepis عمدتا صلح آمیز، خجالتی، آرام و سرزمینی با دیگر هزارتوها است. نرها معمولاً بین خودشان به دلایل سرزمینی پرخاشگر هستند. به همین دلیل، درست مانند بتاها، داشتن یک نر در هر آکواریوم یا حداقل آکواریوم 300 لیتری توصیه می شود.

جامعه پذیری
این یک گونه مناسب برای آکواریوم های اجتماعی است.

گورامی پوست مار (Trichogaster Pectoralis)

لائوس، تایلند، کامبوج و ویتنام. اگرچه آنها در مناطق دیگر برای تجاری سازی بعدی به عنوان غذا معرفی شده اند.

شکل:
مانند بقیه هزارتوها، گورامی پوست مار ماهی دراز و فشرده شده جانبی است که فاقد باله چربی است. باله‌های لگنی آن‌ها به فیلیفرم تبدیل شده و از ساقه دمی فراتر رفته است. دهان، با لب های ضخیم، در موقعیت بالایی قرار می گیرد. چشمان او درشت هستند و نوار سیاهی روی بدنش می گذرد.

رنگ بندی:
بالای قهوه ای روشن که با نزدیک شدن به ناحیه شکمی طلایی و سپس نقره ای می شود. روی این نوارهای عرضی واضح تر و با نوار طولی زیگزاگ سیاه رنگ که از دهان تا باله دمی از بدن می گذرد، می یابیم.

اندازه:
در حالت وحشی پوست مار گورامی تا 25 سانتی متر می رسد، اگرچه در اسارت بین 15 تا 20 سانتی متر باقی می ماند.

ماهی گورامی چه می خورند؟

ماهی های گورامی موجوداتی همه چیزخوار هستند، اگرچه به عنوان غذای اصلی آنها به جای گیاهی از مواد حیوانی استفاده می کنند. عجیب است که ببینیم آنها گیاهان را گاز می گیرند و جلبک ها را به عنوان بخشی از سبزیجات در رژیم غذایی خود ترجیح می دهند. این ماهی ها غذا را به شکل پولکی می پذیرند، اگرچه اگر به غذای زنده دسترسی داشته باشید، گزینه بسیار خوبی خواهد بود، زیرا ماهی سالم تری تولید می کند و وضعیت تولید مثل آن را بهبود می بخشد. این غذاها را می توان به صورت منجمد نیز مصرف کرد.

گورامی مرواریدی به نسبت اندازه دهانه کوچکی دارد، بنابراین باید با عناصر خرد شده مانند کرم تغذیه شود.

رفتار رایج ماهی گورامی

گورامی ها معمولا رفتارهای متفاوتی دارند. به عنوان مثال ماهی های گورامی آبی معمولا وقتی کوچک هستند ساکت هستند، اما به اندازه سایر طبقه بندی های این گونه صلح آمیز نیستند. این گونه معمولاً در بزرگسالی به ماهی‌های کوچک‌تر حمله می‌کند، بنابراین توصیه می‌شود آنها را در آکواریوم‌هایی با ماهی‌هایی هم‌اندازه داشته باشید.

این امکان وجود دارد که ماهی های گورامی سطوح مختلف پرخاشگری از خود نشان دهند، زیرا برخی از آنها ممکن است رفتار بدی با همسالان خود داشته باشند در حالی که برخی دیگر ممکن است تا حد خجالتی بودن بسیار آرام باشند. لازم است که به عنوان مالکان آماده باشند تا همتایان را با توجه به رفتار هر نمونه تطبیق دهند.

گورامی ها چگونه تولید مثل می کنند؟

خواستگاری گورامی ها کنجکاو است. در طول این فرآیند، معمول است که زوجین با باله‌های سینه‌ای خود که به شکل آنتن تغییر یافته، لمس کنند. نر لایه ای از حباب ها را روی سطح آب ایجاد می کند که در آن تخم های بارور شده قرار می گیرند. آنها تمایل دارند به سمت پایین بیفتند، اما نر آنها را برمی دارد و آنها را در لایه حباب هایی قرار می دهد که حدود 3 روز در آنجا می مانند. هنگامی که آنها شروع به ترک کردند، توصیه می شود نر را جدا کنید تا بچه ماهی کوچک را نبلعد. در ابتدا بچه ماهی ها از کیسه زرده خود و بعداً از غذای تهیه شده تغذیه می کنند.

مراقبت

گورامی ها ماهی های خجالتی، منفرد و آرامی هستند که به خوبی با سایر گونه های ساکت همزیستی دارند. با این حال، توصیه می شود که دو گورامی نر را در یک آکواریوم جمع نکنید، زیرا آنها رقیب آنها هستند و می توانند با هم مبارزه کنند.

در کنار این، تنها زمانی که آنها می توانند کمی تهاجمی تر نشان دهند، زمانی است که بچه های خود را بزرگ می کنند. آنها پدر و مادر بسیار سرزمینی هستند که به هر قیمتی از فرزندان خود محافظت می کنند.

مراقبت از آنها بسیار ساده است. آنها همه چیزخوار هستند، بنابراین می توان انواع غذاها را به آنها داد و در شرایط آب زیاد سختگیر نیستند.

تنها هوسی که گورامی ها می خواهند این است که گیاهان سطحی داشته باشند تا لانه حباب معروف خود را بسازند و خانواده خود را افزایش دهند.

برای اینکه گورامی ها در آکواریوم تکثیر شوند، باید شرایط خاصی تضمین شود. توصیه می شود علاوه بر آکواریوم جمعی برای تولید مثل هم داشته باشند تا آرام باشند و لانه حباب بسازند و خواستگاری خود را انجام دهند و از این طریق دیگر ماهی ها تخم مرغ یا بچه ماهی را نخورند.

این آکواریوم پرورشی باید دارای p.H، دما و شرایط سختی توصیه شده برای بزرگسالان باشد. باید روی سطح فیلتر جریان کم داشته باشد تا لانه حباب را از بین نبرد.

در نظر داشته باشید که یک هفته قبل از انتقال والدین به آکواریوم پرورش، غذای زنده را در اختیار والدین قرار دهید تا در شرایط مطلوب تخم ریزی قرار گیرند. ابتدا ماده به مخزن پرورش منتقل می شود و پس از چند ساعت یا یک روز سازگاری نر منتقل می شود.

پس از آن، از مرد انتظار می رود که زن را بی وقفه تعقیب کند و خواستگاری کند. این خواستگاری شامل ساخت لانه حباب بر روی سطح آب است که می توانید برای آن از تکه های گیاه استفاده کنید. هنگامی که ماده تخم ریزی می کند، تخم ها را بارور می کند و آنها را به حباب های لانه می دمد. تخمگذاری حدود 1000 تخم است.

در این زمان بهتر است ماده را بردارید زیرا گورامی نر از لانه آنها محافظت می کند. تخم ها در عرض 24 تا 30 ساعت از تخم خارج می شوند. ماهی نر هر ماهی را بازیابی می کند و آن را به یک حباب باز می گرداند. این یک روند استرس زا برای او است، بنابراین، باید پس از دو روز او را خارج کرد تا از خوردن بچه جلوگیری شود.

در روز چهارم تولد، گورامی های کوچک قبلاً کیسه زرده را جذب کرده اند و می توان آنها را در ناحیه میانی آب مشاهده کرد که به دنبال غذا هستند. باید به آنها غذای کوچکی مانند روتیفر یا پارامسیوم داده شود، در حدود هفت روز می توان به آنها میگو آب نمک داد.

در تمام این مدت باید مراقب بود که فیلترها با گذاشتن اسفنجی که از آن جلوگیری می کند، فیلترهای کوچک را تا حد مرگ مکش نکنند. کیفیت خوب آب باید حفظ شود، زیرا مقدار زیادی غذا به آن اضافه می شود که می تواند آن را آلوده کند.

بین هفته ششم و هشتم، ماهی‌های کوچک هزارتو را توسعه می‌دهند، که اندامی است که بقیه عمر خود را با آن نفس می‌کشند. این مرحله مهمی است و باید توجه شود تا دمای آب و هوایی که بین آب و درب است تفاوتی نداشته باشد.

سازگاری با ماهی های دیگر

گورامی ها ماهی های خجالتی هستند که دوست دارند فضا و آرامش خاص خود را داشته باشند. بنابراین، گورامی ها برای زندگی با هیچ گونه ماهی مناسب نیستند.

جمع آوری چند نر و ماده توصیه نمی شود، زیرا ما دعوا را برای قلمرو تحریک خواهیم کرد، فضای همه نرها باید محاسبه شود.

برخی از گونه های سازگار با گورامی:

برخی از گونه هایی که با گورامی سازگار نیستند:

  • بتا
  • گورامی های دیگر
  • ماهی با باله های بزرگ
  • ماهی با باله های محجبه
  • ماهی بزرگ یا تهاجمی
  • ماهی خیلی رنگارنگ